ความฝันที่เป็นจริง

ความฝันที่เป็นจริง
ในตอนค่ำ… ทุกคนที่ต่างกันเริ่มที่เข้านอนแต่ก็มีคนบางคน ที่ยังไม่ยอมหลับ เขาเป็นเด็กชายคนหนึ่งซึ่งเขานั้นยังไม่รู้ว่าเขาจะต้องเจออะไรบางอย่างที่เขาเองนั้นก็ไม่อาจคาดคิดได้ เด็กชายคนนั้นเป็นเด็กชายธรรมดาๆ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับเขานั้นมันไม่ธรรมดาเอาซะเลย ในวันอาทิตย์วันหนึ่งที่เขานั้นได้ไปเรียนเสริมตามปกติ ตื่นเช้าก็นั่งรถเมล์ เพื่อนที่จะไปเรียนสถาบันชื่อดังแห่งหนึ่งในจัยกลางย่านที่ผู้คนพลุกพล่าน
ย่านนั้นคือสยามนั้นเองและในการเรียนนั้น นั้นคือวันแรกในการเรียนในครอสนั้น
เขาได้แต่มองที่ที่นั่งเพื่อนของเขาแต่ทว่า เขานั้นไม่เห็นวี่แววขอเพื่อนเขาเลยแม้แต่น้อย
และทันใดนั้นเองเขาก็หันไปมองที่ประตูที่เปิดออกเพราะ เขาคิดว่านั้นคือเพื่อนของเขา
แต่นั้นกลับไม่เป็นอย่างที่คิด เขากลับเจอผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเธอดูโดดเด่นมากๆในชั้นเรียนนั้น เขาเหม่อเลยมองแต่เธอเพียงผู้เดียวและเด็กผู้หญิงคนนั้นก็มานั่งข้างๆเด็กผู้ชาย
ด้วยความตกใจเขาที่ได้เห็นเธอใกล้ๆ จึงถึงกลับนิ่งเป็นก้อนหิน แล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นก็พูดคุยกับเด็กชายว่า “ขอโทดนะค่ะ ที่ตรงนี้มีคนนั่งรึปล่าวค่ะ” เด็กชายถึงกลับ
อ้ำอึ่งถึงความน่ารักและคำพูดหวานๆที่เด็กหญิงมีให้ ในใจเขาก็คิดว่าจะต่อยังไงเพราะเขากะว่าจะให้เพื่อนเขานั่งแต่ด้วยความน่ารักของเด็กหญิงเกินต้านทาน เขาจึงตอบไปว่า
“ยังไม่มีคนนั้นครับ ถ้าไม่รังเกลียดจะนั้งด้วยกันก็ได้นะครับ” เด็กหญิงจึงตอบ
“งั้นขอนั่งนะค่ะ” เด็กผู้ชายตอบ “ครับ” แล้วจึงได้เวลาเรียน.... พอถึงเวลาเลิกเรียน
เขาก็เก็บของเตรียมไปเดินเทียวในย่านดัง แล้วจู่ๆเสียงใสก็พูดขึ้นว่า “นี่ๆ นายๆ แล้วนายชื่ออะไรหรอค่ะ” เด็กผู้ชายตอมไปว่า “ผมชื่อ เจ ครับ” “แล้วคุณหล่ะชื่ออ่ะไรหรอครับ” เด็กผู้ชายถามกลับ “เด็กผู้หญิงตอว่า เค้าชื่อ เหมียว จ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะจ้ะ” “ครับ เช่นกันครับ” “นี่ๆเจ นายอ่ะ มาที่นี่บ่อยมั้ยอ่ะ พอดีเราพึ่งเคยมาครั้งแรกเราอยากลองไปเดินเที่ยวแต่ไม่รู้อะไรเลยว่าจะไปไหนดี นายพอจะแนะนำที่เที่ยวให้หน่อยได้ม่ะ” “งั้นถ้าอยากเดินเล่นผมพาทัวร์เอาม่ะคับ” “จ้ะ” เด็กผู้หญิงตอบอย่างรวดเร็ว
........................ก็อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะห้องดังขึ้น “พี่จ๋าตื่นได้แล้วนะต้องไปเรียนพิเศษแล้วนะ เดียวก็ไปสายหรอกนะ เดียวหาว่าน้องมี ม่ะเตือน” เด็กชายทำว่างงที่พึ่งตื่นแล้วตอบไปว่า “โธ่ โว้ย.... คนกำลังฝันดีแท้ๆ มาปลุกทำไมฟร่ะ โอ้ย....โฮ โฮ โฮ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกเสียดาย แต่ความจริงย่อมเป็นความจริงเขารู้ว่าฝันไปจึงต้องไปเรียน และเมื่อไปถึงที่เรียนเขาต้อง เขาก็นอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ͔ แล้วซักพัก ก็มีเสียงคนพูดขึ้นมา “ขอโทด นะค่ะที่ตรงนี้ มีคนนั่งรึยังค่ะ” เด็กผู้ชายเงิยหน้าขึ้นไปถึงกลับไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะเด็กที่พูดคุยกับเขา คือคนที่เขาฝันเห็นในเมื่อคืนนั้นเอง และในวันนั้นเรื่องนั้นก็เหมือนกับที่เขาฝันทุกอย่าง...................................................


อ้างอิง http://zayyes.com/index.php?PHPSESSID=33f738348983de5c4f48c7ec38c083a0&topic=13067.0